Kano expeditie over de Lucie rivier
Auteur:
Michel Boeijen.
Daar stonden we dan, midden in de onbewoonbare
jungle van Suriname, terwijl we in de verte nog het geronk horen van de
vertrekkende vliegtuigen die ons zojuist na een prachtige tocht over het oerwoud
op spectaculaire wijze hier gedropt hebben.
Als dat uiteindelijk ook
verdwenen is neemt de natuur het over in een kakofonie van geluiden gemaakt door
miljoenen insecten en vogels en wordt onze kleding al langzaam aan nat van de
luchtvochtigheid. Dat beloofd wat!
Na een goede voorbereiding in
Nederland en Paramaribo is de kano expeditie op de Lucie rivier , georganiseerd
door Challenge Travel Nederland en Suriname, een feit. Een groep van in totaal
zes mannen en vier vrouwen zonder bijzondere kano ervaring maar wel met de
nodige reiservaring en veel doorzettingsvermogen , heeft als doel het onbekende
gebied in het binnenland van Suriname op de “kanokaart” te zetten , hier was
sinds 1910 nauwelijks iemand meer geweest en deze rivier was zeker nog nooit
peddelend met kano's bevaren. 
Startpunt is de
bovenloop van de lucierivier waar we ons eerste kamp opslaan en de bijna 500kg
bagage uitsorteren die verdeeld moet worden over 9 Tarpon 140 kano's en een
Pamlico kano (van Wilderness Systems). Niet alleen zal al het eten meegenomen
moeten worden, ook de tenten de branders ,hengels , portofoons ,
sateliettelefoon en alles wat maar nodig is voor de reis terug richting bewoonde
wereld moet verdeeld worden over de vakken van de boten.
De eerste dagen hebben we nodig om gewend te raken aan de boten
en andere uitrustingstukken, dit lukt prima en al snel zijn we het roerend met
elkaar eens dat dit een van de mooiste plekjes op de aardbol is om te varen ,
niet in de laatste plaats vanwege de indrukwekkende natuur en zijn bewoners, met
als leukste bewoner voor ons de reuzenotter die met grote regelmaat gespot wordt
en dan op redelijke afstand nieuwsgierig naar ons blijft kijken. Maar ook de
grote getallen Ara's en andere papegaaien zijn prachtig om te zien. We vervallen
ook al snel in de routine van de dag ,vroeg uit de veren, stevig ontbijt en de
boten in om weer een aantal uren te peddelen en te genieten van de omgeving
vanaf het water.Regelmatig zien we een kaaiman al zonnend liggen op een zandbank
of op de rotsen maar deze vormen geen enkel gevaar voor ons , integendeel als je
te hard praat of te dicht bij komt schiet dit toch wel schuwe dier weg.
Naarmate de reis vordert wordt de rivier steeds mooier ,
het lijkt wel of hier tijdens de schepping een grote bak grind is omgekieperd
waardoor we nu stapvoets en laverend behoedzaam tussen de stenen door varen want
voor je het weet zit je vast op een rots wat betekent dat je moet uitstappen en
al duwend en persend onder veel belangstelling en gelach van je medereiziger
(lees uitgelach) je kano van de rots af moet proberen te krijgen.
Ook
vallen er leguanen vlak naast de boot in het water aangezien we met de kano's
heel weinig geluid maken komt het regelmatig voor dat een Leguaan ons te laat
opmerkt en zich direct van de plek waar hij aan het zonnen was in het water laat
vallen om zo te ontsnappen aan zijn "belagers".
De waterstand is
redelijk hoog tijdens onze reis wat betekent dat we na een aantal dagen zoveel
kilometers hebben afgelegd dat we het rustiger aan moeten doen en vroeger kamp
moeten maken , maar daar heeft niemand bezwaar tegen aangezien we tot nu toe
alleen maar prachtige kampplaatsen hebben gevonden waar het goed toeven is en
waar gewassen en gevist kan worden. De avonden zijn zoals ze moeten zijn in
de tropen: onder een overweldigende sterren hemel genieten van het avondmaal
(als dessert pannenkoekenmeel naar recept van Aad aangemaakt met whisky bleef
ieders favoriet) en napraten over de highlights van de tocht van die dag.
Naarmate de reis vordert krijgen we steeds meer ervaring met
de kano's en met het gebruik van de speciale kniebanden lukt het ons dan ook
steeds beter om ook de grotere stroomversnellingen af te varen wat uiteraard
heerlijk is bij een gemiddelde dagtemperatuur van rond de 30 graden Celsius. De
laatste dagen van de reis zijn werkelijk fantastisch aangezien we veel wild zien
en de rivier bezaaid is met rotsen en kleine eilandjes waar het in de ochtend
prachtig doorheen varen is met de mist boven het water en een ontwakend oerwoud
met al zijn geluiden op de achtergrond.
Het is dan ook eerder een
teleurstelling dan een overwinning waarneer we na 15 dagen vlakbij het eindpunt
zijn en we ook weer voor het eerst andere mensen zullen gaan zien. Op de laatste
dag arriveren we in het Indianen dorp Amotopo , een prachtig traditioneel
indianen dorp , waar het hele dorp uitrukt om die rare witneuzen en hun boten te
gaan bekijken en waar wij ons op onze beurt weer vergapen aan hun prachtige uit
een stuk gemaakte kano's van zeker acht meter lang.
Na 15 dagen op de
rivier gevaren te hebben is hebben de meeste een gemengd gevoel over de
terugreis , het is heerlijk om weer een comfortabel bed te hebben en lekker te
kunnen douchen maar s'ochtends je tent uitkomen met de mooiste vogelgeluiden op
de achtergrond en een rivier voor je hebben waar de flarden mist over heen
hangen en weer een nieuwe prachtige kanodag aanbreekt heeft ook wel heel veel.
Dit laatste gevoel heeft dan ook al de overhand als we de taxi instappen die ons
naar ons hotel brengt.
Suriname was voor
ons allemaal het kanoland bij uitstek ,een kanoreis door Suriname is dan ook
zeer goed mogelijk voor iedereen met kano ervaring maar belangrijker is het dat
je over een teamgeest ,doorzettingsvermogen, en een goede basisconditie beschikt
,en dat je op stap gaat met ervaren begeleiding.
Copyright: tekst en foto's: Michel Boeijen