Met een krabbeltje op ontdekking
We volgen de Halga, een in het voorjaar woest stromend
riviertje, te zien aan de sporen die het heeft nagelaten in
een brede bedding die nu vrijwel droog staat.
Het krabbeltje van Jan moet ons de weg wijzen naar
enkele meren die het ontdekken waard zijn.
Het Tiomila bos herbergt immers vele meertjes.
Na ruim een uur over stoffige zandweggetjes ontdekken
we inderdaad het oude houten huisje wat volgens de
krabbels een watermolen moet zijn. De aanloop naar
de molen is met wild groeiende bloemen en struiken
overwoekerd. We zijn dus op de goede weg.
Door een moerasachtig landschap peddelen we op gemak
terug van de Storebolsjön. Af en toe is het even wringen
door de smalle doorvaart. Even overzetten langs wat
berkenstammetjes. Het zompige gras zuigt ons vast alsof
het wil zeggen: “Laat ook ons even genieten, zovaak zien
we hier geen peddelaars” Terug op de Karebolsjön blijkt
de wijdsheid van het gebied. Donkere wolken pakken
zich samen en drijven snel in onze richting. De wind trekt
aan en helpt ons een handje om snel het meer over te
steken. Droog bereiken we ons startpunt om nog even
heerlijk te genieten van de rust die het meer uitstraalt.