De Semois van Florenville - St. Cecile
Een prachtige kanotocht
van zo'n 16 kilometer. 's Morgens rijden we van Camping La Semois per auto naar
Florenville. ..
Kanokaart
Ongeveer 8 kilometer rijden. Dus ook niet zo'n probleem (en
inspanning) wanneer ik deze aan het eind van de tocht weer moet halen met de
"foetse"
(zo is ooit op een van de kanotochten in Zweden, door een bejaarde
Zweed mijn vouwfietsje betiteld, toen hij zich afvroeg hoe ik toch in vredesnaam
mijn achtergelaten auto zou komen halen)
In de schaduw
van de bomen bij de plaatselijke camping, pakken we zo'n beetje alles in de kano
wat we denken nodig te hebben om een lekker lange dag op het water te beleven.
Tonnetje met droge kleren (je weet maar nooit), vesten, proviand (ahum)
koffie en broodjes, en natuurlijk de peddels. Casper heeft ondertussen
al wat verkoeling gezocht in de Semois. Wanneer zal ie ook eens een keer
droog in de kano stappen?
Rustig varen we stroomaf door de vallei,
weidelandschappen aan beide oevers. Tenminste dat hadden we gedacht toen we heen
reden.
Maar tot ons plezier, na een paar kilometer peddelen bosrijk en dus
af en toe ook lekker eens schaduw. Het is lekker warm voor de tijd van het jaar.
Onderweg leggen we hier en daar op een rustig plekje even aan om te genieten van
de omgeving en een lekkere hap.
Er zijn gelukkig nog niet veel
(huurkano's) op ons traject. Dat zal met de hemelvaart wel anders zijn. Tot
aan Chassepierre genieten we van de rust van de omgeving. Schieten wat mooie
plaatjes. Maar dan roept plots aan de linkeroever een stelletje: "Willen jullie
samen met ons wegvaren hier?"
Eh, hoezoe? Daar kwamen we snel achter.
Een agressieve zwaan had hen namelijk naar de kant gedwongen zodat ze niet
alleeen verder durfden.
Okee. Wij peddelen tussen de zwaan het het stelletje
met de kajak. Behoorlijk agressief kun je wel zeggen. Verschillende malen
komt ie met hoog opgestoken nek en blaast en slaat vervaarlijk in onze richting.
Opeens haakt ie af en zwemt terug. Zo die zijn we kwijt.
(dacht ik) Ik zet mijn pet achterstevoren en peddel verder. Maar wat blijkt,
de strijd van de Vlamen en de Walen moet blijkbaar nog op het water van de
Semois worden uitgevochten. Ik heb nooit geweten dat de Waalse zwanen kunnen
lezen. Op mijn "vlaamse pet", ooit gekregen van Jan, stond blijkbaar een
tekstje wat hem niet aan stond.
Plots hoor ik vervaarlijke vleugelslagen
achter onze kano in onze richting komen. Ik kijk om, steek nog net op tijd mijn
peddel omhoog en gebruik deze als een echt stopbord. De zwaan begrijpt mijn signaal en wijzigt zijn koers. Een ding weet ik zeker,
déze pet blijft op onze volgende Ardennenavontuurtjes thuis!
Nadat de gemoederen zijn gesust leggen we aan en genieten van een
lange picknick, voordat we de laatste kilometertjes naar de camping peddelen.
Weer eens een prachtige tocht. Een tocht met een beetje spanning óp het
water. Gelukkig maar, want verder is de Semois in dit gedeelte een rustig
stromend riviertje, met hier en daar veel watervlakken. Beslist niet
onaardig en met veel afwisselende doorkijkjes. Om de spieren voor de eerste dag
eens wat losjes te maken best te doen.