Lieksanjoki, varen en klimmen

Een grauwe deken hangt over het meer wanneer we vroeg in de ochtend de veren van ons afschudden. De vijf kunstmatig onder het water aangelegde dammen in de bocht voor de twee elektriciteitscentrales staan vrijwel droog volgens Ilkka. "Je kunt goed afsteken door het pad door het bos te volgen" Op de watervaste kaart laat hij zien hoe dit pad loopt. Benieuwd vraagt hij "Kun je goed uit de voeten met de kaart?" Buitenom het feit dat alles in het Fins staat aangegeven lukt dit wel. We kunnen onze weg op de Pankajarvi er goed mee kunnen vinden.

lieksanjoki Het strandje aan de oostzijde lijkt me een geschikte plek om de tocht naar Lieksa te starten. Na twee eilanden links, om vervolgens heerlijk te surfen op de golven. De ingang naar de Lieksanjoki is vanaf deze kant invaren iets makkelijker te vinden. Precies in de zuidwestelijke hoek ligt de smalle doorvaart. Al snel wordt de rivier een stuk breder wanneer van rechts nog een uitloper van het meer in de rivier uitmondt. De oevers doen moerasachtig aan. Een meeuw scheert enkele malen laag voor de kajak langs. "Bescherming van kroost"

Voor de eerste elektriciteitscentrale ligt aan de rechterzijde een doodlopende arm. De warm-gele gloed van lelies op het water en de natuurlijke bouwwerken van bevers maken het invaren meer dan waard. Jaren geleden zijn Amerikaanse bevers in Finland uitgezet aangezien de inheemse populatie is uitgestorven. In de eerste miezer ga ik even op verkenning uit, om te kijken of vanaf hier de dam lopend is te bereiken. Toch maar niet, het pad wordt smaller en smaller en is behoorlijk modderig. Dat wordt nog een stukje doorvaren. Met de kajak op de kar door het bos bereik ik een perfect instappunt. Tijd voor koffie en een broodje.

lieksanjoki De tweede dam is een heel ander verhaal, vrij smal en aan de rechterzijde een gigantische rotspartij. Volgens de kaart is de dam rechts te passeren. Echter onmogelijk, tenzij je beschikt over dusdanige klimkwaliteiten en bereid bent je kajak aan een touw te laten zakken op goed geluk. "Dat doen we dus niet!" Volgens Ilkka ligt hier het pad om de bewuste bocht af te steken. Tijdens een flinke bui regen trek ik, onderhand zelf net zo nat geworden als de kajak die juist uit het water komt, de kar inclusief het “plezierig” vaartuig en bagage de glooiende helling op. Met het hoofd naar beneden lopend mis ik de ingang van het pad, dus maar weer terug. Gelukkig is de bui van korte duur. Opnieuw een helling op. Een wiel loopt me van de kar. Na een tijdje zoeken naar de verloren splitpen doet uiteindelijk een stukje natuur “wonderen”. Het smalle twijgje houdt het wiel de rest van de hobbelige weg prima op zijn plaats.

"Verdorie! Dat heeft Ilkka me er niet bij verteld!" Het pad loopt zo’n vijfhonderd meter steil omhoog en vervolgens even zo steil weer naar beneden. Puffend bereik ik de top, waar een fantastisch uitzicht over Pielinen al het ploeteren meer dan goed maakt. Even na de laatste van de vijf, inderdaad droog liggende dammen, vind ik een geschikt instappunt. Vanaf hier op de lichte stroom richting Lieksa. Na ruim eenentwintig kilometer afwisselend peddelen, klimmen en wandelen van een evenzo afwisselende omgeving genoten. Ik passer de laatste brug en bij de veerboot naar Koli ligt het meer Pielinen voor me. Links de camping Timitri, het voorlopig eindpunt van deze fantastische tocht.