Photography by Kanoweb

Ruim 500 deelnemers aan de Veluwerally 2006

Er is prachtig weer voorspeld, zuidoostenwindje, 2 a 3, dus lekker in de rug. De laatste dagen is het water van de IJssel flink aan het stijgen. Bij het aanrijden vanuit Doesburg is dit dan ook goed aan de stroming te zien. De temperatuur zou redelijk zijn, 22 tot 26 graden in het oosten en weinig bewolking. Dit laatste is niet helemaal waar, maar wanneer komen die voorspellingen dan ook helemaal uit? Maar al met al een hele fijne dag, bewolkt tot in de middag maar lekker warm. Broeierig zelfs.

Vorig jaar met de kajak voor het eerst de 50 kilometer gevaren tot Deventer. Dus dit jaar de keus maar aan Marcel gelaten, 35 of 50. Tenslotte is het zijn eerste keer in de kajak. Hij heeft er al wat kilometertjes in België in in huurbootje op zitten en is al eens mee geweest in de canadees. Maar de Veluwerally lijkt hem een leuke uitdaging. Het duurt dan een paar dagen, maar het verlossende woord komt eruit: 50 kilometer. "Als ik ga, dan ga ik ik ook goed en ga ik voor een zilveren medaille." Hij heeft tenslotte al genoeg tegen al die bronzen plakken van mij aangekeken. En vindt dat die zilveren er wel uitspringt.

Zo gezegd, zo gedaan. We komen iets te laat aan in Lathum. Omrijden vanwege een afgesloten brug bij Doesburg. Nog op tijd inschrijven, snel de kajak's van het dak, omkleden en we horen al "nog vijf minuten voor de start!" We hebben gelukkig een stel aan kop die uitgang naar de IJssel snel vindt. Nog geen 25 minuten en we zitten op volle stroom. Wel even wennen voor Marcel maar hij vindt de kajak lekker stabiel. Na een klein eindje peddelen plaag ik hem even: "Klem maar even flink je rechterknie, iets naar links in de kajak hangen en probeer maar een flinke slag rechts te geven." Hilariteit en een rood hoofd is het resultaat, "Da's even schrikken, of niet dan? Maar wel stabiel! Geen nat pak dus" Het geeft hem in ieder geval meer moed om op de de rest van de tocht af en toe nog eens wat kapriolen uit te halen.

Onderweg wordt nog een spelletje gespeeld, kajakken met losse handen en proberen een appeltje te vangen. En ... het lukt in één keer! Ook de controlekaart in Olburgen wordt in één greep meegenomen, perfect. Nu nog wat passerende plezierzierjachtjes trotseren. "Geef maar flink gas en recht op die golven af" Zo gezegd zo gedaan en nog steeds geen nat pak. "Je hebt die droge kleren toch niet voor niets mee?"

In Zutphen is de gehele fanclub aanwezig om ons binnen te halen. De koffiekan wordt tot aan de rand bijgevuld. Die hebben we ondertussen op de pleisterplaats bij Olburgen al tot aan de bodem leeggedronken. Warm weer en koffie, wat een combinatie. Maar wel degelijk goede brandstof voor zo'n prachtige tocht. Na alle plechtplegingen, foto's voor het familie-album en stoere verhalen, wordt het tijd voor laatste traject richting Deventer.

In het Zandagat in Gorssel worden de broodjes aangesproken, ze zeggen niets terug, dus op eten maar! We keuvelen wat over de tocht en ik kom eigenlijk tot de conclusie dat Marcel wel een gouden medaille verdient. Tot dit moment, toch al bijna 40 kilometer achter de rug, zonder nat pak, laat staan natte voeten bij het instappen, méér dan perfect! Petje af! Hij neemt dit een beetje te letterlijk en stopt zijn pet tussen de deklijnen. Om zijn bovenkant wat meer kleur te geven wellicht?

Had ik nu maar niets gezegd over die gouden medaille. We varen ter hoogte van de Gashaven en ik zeg tegen hem: "Aan jou de eer!, hier rechtsaf en op naar de finish!" Jammer genoeg neemt hij dit letterlijk, en stuurt in. Iets te vroeg en duikt hij bijna met de punt van de kajak tussen de stenen. Ja, da's niet de bedoeling. Maar zal de vermoeidheid wel zijn. Overigens voel ik zelf m'n spieren onderhand ook wel. Eind goed al goed, hij krijgt wonderwel de kajak onder controle, kan ook niet anders na zo'n dag goed "oefenen" Geen krasje!

Nog even de kajak op het droge en het is tijd om de medaille in ontvangst te nemen. Marcel: perfect jongen! En bedankt voor een mooie dag! volgend jaar de 100 ;-)