Photography by FreerangerCanoe

De Semois van Florenville - St. Cecile

Een prachtige kanotocht van zo'n 16 kilometer. 's Morgens rijden we van Camping La Semois per auto naar Florenville. Ongeveer 8 kilometer rijden. Dus ook niet zo'n probleem (en inspanning) wanneer ik deze aan het eind van de tocht weer moet halen met de "foetse" (zo is ooit op een van de kanotochten in Zweden, door een bejaarde Zweed mijn vouwfietsje betiteld, toen hij zich afvroeg hoe ik toch in vredesnaam mijn achtergelaten auto zou komen halen)

kanovaren Semois In de schaduw van de bomen bij de plaatselijke camping, pakken we zo'n beetje alles in de kano wat we denken nodig te hebben om een lekker lange dag op het water te beleven. Tonnetje met droge kleren (je weet maar nooit), vesten, proviand (ahum) koffie en broodjes, en natuurlijk de peddels. Casper heeft ondertussen al wat verkoeling gezocht in de Semois. Wanneer zal ie ook eens een keer droog in de kano stappen?

Rustig varen we stroomaf door de vallei, weidelandschappen aan beide oevers. Tenminste dat hadden we gedacht toen we heen reden. Maar tot ons plezier, na een paar kilometer peddelen bosrijk gebied met af en toe ook lekker eens wat schaduw. Het is lekker warm voor de tijd van het jaar. Onderweg leggen we hier en daar op een rustig plekje even aan om te genieten van de omgeving en een lekkere hap.

Er zijn gelukkig nog niet veel (huurkano's) op ons traject. Dat zal met de hemelvaart wel anders zijn. Tot aan Chassepierre genieten we van de rust van de omgeving. Schieten wat mooie plaatjes. Maar dan roept plots aan de linkeroever een stelletje: "Willen jullie samen met ons wegvaren hier?"

Eh, hoezoe? Daar kwamen we snel achter. Een agressieve zwaan heeft ze naar de kant gedwongen en nu durven ze niet alleen verder. Okee. Wij peddelen tussen de zwaan het het stelletje met de kajak. Behoorlijk agressief, dat kun je wel zeggen. Verschillende malen komt ie met hoog opgestoken nek, blaast en slaat vervaarlijk in onze richting.

kanovaren Semois Opeens haakt ie af en zwemt terug. Zo die zijn we kwijt. (dacht ik) Ik zet mijn pet achterstevoren en peddel verder. Maar wat blijkt, de strijd van de Vlamen en de Walen moet blijkbaar nog op het water van de Semois worden uitgevochten. Ik heb nooit geweten dat de Waalse zwanen kunnen lezen. Op mijn "Vlaamse pet", ooit gekregen van peddelmaat Jan, staat blijkbaar een tekstje wat hem niet aan staat.

Plots hoor ik vervaarlijke vleugelslagen achter onze kano in onze richting komen. Ik kijk om, steek nog net op tijd mijn peddel omhoog en gebruik deze als een echt stopbord. De zwaan begrijpt mijn signaal en wijzigt zijn koers. Een ding weet ik zeker, déze pet blijft op onze volgende Ardennenavontuurtjes thuis!

Nadat de gemoederen zijn gesust leggen we aan en genieten van een lange picknick, voordat we de laatste kilometertjes naar de camping peddelen. Weer eens een prachtige tocht. Een tocht met een beetje spanning & sensatie op het water. Gelukkig maar, want verder is de Semois in dit gedeelte een rustig stromend riviertje, met hier en daar veel watervlakken. Beslist niet onaardig met de vele afwisselende doorkijkjes. Om de spieren voor de eerste dag eens wat losjes te maken prima te doen.